Ανεξάρτητος -

-

Στην κατηγορία "Ανεξάρτητοι" εντάσσονται βουλευτές που εξελέγησαν μεμονωμένα, χωρίς να εντάσσονται σε κάποιον εκλογικό συνδυασμό, καθώς και βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν από το πολιτικό κόμμα με το οποίο αναδείχθηκαν στις εκλογές.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΔΚ - Δημοκρατικόν Κόμμα

1953 - 1954

Συγκροτήθηκε στις 11 Ιουλίου 1953 υπό την ηγεσία του Στυλιανού Αλλαμανή από αποχωρήσαντες από την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου βουλευτές. Στις 4 Φεβρουαρίου 1954 το ΔΚ συγχωνεύθηκε με το Σοσιαλιστικό Κόμμα / Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας, ιδρύοντας το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, «Το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού (ΔΚΕΛ): Μια προσπάθεια για την κομματική συγκρότηση της Κεντροαριστεράς», στο Εταιρεία Σπουδών Νεοελληνικού Πολιτισμού και Γενικής Παιδείας, Ο Γεώργιος Καρτάλης και η δύσκολη δημοκρατία, Αθήνα 1998, σ. 35-54.

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΔΚΕΛ - Δημοκρατικόν Κόμμα Εργαζόμενου Λαού

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΔΣΚ - Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα

1941 - 1951

Ιδρύθηκε το 1942 από τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά δραστηριοποιήθηκε πολιτικά κυρίως από το 1945. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946, συγκροτώντας, μαζί με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον συνασπισμό της Εθνικής Πολιτικής Ένωσης. Στις εκλογές του 1950 έλαβε μέρος ως Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου (πρόσκαιρη μετονομασία), διατηρώντας ωστόσο εντός του Κοινοβουλίου τον επίσημο τίτλο του κόμματος. Έλαβε μέρος τελευταία φορά στις εκλογές του 1951.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΠΕΚ - Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου

1950 - 1961

Αποτέλεσε τη μετεξέλιξη του ομώνυμου συνασπισμού του Κόμματος Προοδευτικών Φιλελευθέρων, του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος και της ομάδας πολιτευτών υπό τον Καρτάλη σε κόμμα. Η κατάθεση δήλωσης για τη συγκρότηση κοινής κοινοβουλευτικής ομάδας κατατέθηκε στη Βουλή στις 24.4.1950, ωστόσο η ουσιαστική συγχώνευση πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους με τη σύνταξη του καταστατικού του κόμματος. Η ΕΠΕΚ συνέχισε να υφίσταται και μετά την αποχώρηση ομάδας του ΔΠΚ έως τη συγχώνευσή της στην Ένωση Κέντρου το 1961.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Κατερίνα Δέδε, Ο σύντομος πολιτικός βίος της ΕΠΕΚ. Η ανάδυση του Κέντρου στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, Αθήνα 2016.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΣ - Ελληνικός Συναγερμός

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΔΑ - Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      Κοιν. Ομ. Ανεξ. - Κοινοβουλευτική Ομάδα Ανεξάρτητων

1954 - 1956


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΠ - Κόμμα Προοδευτικών

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΦ - Κόμμα Φιλελευθέρων

1910 - 1961

Το Κόμμα Φιλελευθέρων ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1910 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Μεταπολεμικά, το κόμμα έλαβε μέρος αυτοτελώς στις εκλογές του 1946 υπό την αρχηγία του Θεμιστοκλή Σοφούλη, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην ηγεσία μετά τον θάνατο του τελευταίου, το 1936. Στις εκλογές του 1950 το Κόμμα Φιλελευθέρων κατήλθε επίσης αυτοτελώς υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος είχε ανέλθει στην αρχηγία έπειτα από τον θάνατο του Θεμιστοκλή Σοφούλη, τον Ιούνιο του 1949. Αυτοτελώς συμμετείχε και στις εκλογές του 1951, ενώ στις επόμενες εκλογές του 1952 συγκρότησε εκλογικό συνασπισμό με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Στην εκλογική αναμέτρηση του 1956 το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία μετά την αποχώρηση του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1952, συμμετείχε στον ευρύ εκλογικό συνασπισμό της Δημοκρατικής Ένωσης, ο οποίος συγκροτήθηκε από το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, τη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού υπό τους Γεώργιο Καρτάλη και Αλέξανδρο Σβώλο, την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά υπό τον Ιωάννη Πασαλίδη, το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή, την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου υπό τον Σάββα Παπαπολίτη και το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη. Η πολιτική και εκλογική παρουσία του Κόμματος Φιλελευθέρων συνεχίστηκε σταθερά και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι την ένταξή του στην Ένωση Κέντρου, το 1961.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Γρηγόριος Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, 1923-1940, τ. Α΄- Β΄, Αθήνα 1955.

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Gunar Hering, Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, 1821-1936, τ. Β΄, Αθήνα 2004.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Σωτήρης Ριζάς, Από την Απελευθέρωση στον Εμφύλιο, Αθήνα 2011.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΦΙΔΕ - Φιλελευθέρα Δημοκρατική Ένωσις

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ