Ανεξάρτητος -

-

Στην κατηγορία "Ανεξάρτητοι" εντάσσονται βουλευτές που εξελέγησαν μεμονωμένα, χωρίς να εντάσσονται σε κάποιον εκλογικό συνδυασμό, καθώς και βουλευτές που ανεξαρτητοποιήθηκαν από το πολιτικό κόμμα με το οποίο αναδείχθηκαν στις εκλογές.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      Ανεξ. Ομάδα Λαϊκών - Ανεξάρτητος Ομάδα Λαϊκών Βουλευτών

1950 - 1951

Συγκροτήθηκε υπό την ηγεσία του Στέφανου Στεφανόπουλου στις 16 Νοεμβρίου 1950 από είκοσι πέντε, αρχικά, βουλευτές που αποχώρησαν από το Λαϊκό Κόμμα. Τον Ιανουάριο του 1951 η ομάδα συγχωνεύθηκε με το Ενωτικό Κόμμα υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, ιδρύοντας το Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΔΠΚ - Δημοκρατικόν Προοδευτικόν Κόμμα

1946 - 1951

Ιδρύθηκε από τον Εμμανουήλ Τσουδερό τον Σεπτέμβριο του 1946, αμέσως μετά τον θάνατο του Γεωργίου Καφαντάρη και συμμετείχε πρώτη φορά σε εκλογές το 1950, συγκροτώντας, μαζί με το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων υπό τον Νικόλαο Πλαστήρα και μία ομάδα υπό τον Γεώργιο Καρτάλη, την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου (ΕΠΕΚ). Τον Ιούνιο του 1950 ο συνασπισμός της ΕΠΕΚ μετεξελίχθηκε σε κόμμα, οπότε τα κομματικά σχήματα που την είχαν συγκροτήσει –το ΚΠΦ και το ΔΠΚ– έπαψαν να υφίστανται αυτοτελώς. Ένα χρόνο σχεδόν αργότερα όμως, στις 14 Ιουλίου 1951 ο Τσουδερός μετά την αποχώρησή του από την ΕΠΕΚ ανασυγκρότησε το ΔΠΚ, το οποίο συνέχισε να υφίσταται έως τη συγχώνευση του με το Κόμμα Φιλελευθέρων τον Ιούλιο του 1951.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud, Π. Μερλόπουλος - Γ. Νοταράς, Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, Αθήνα 2002.

Κατερίνα Δέδε, Ο σύντομος πολιτικός βίος της ΕΠΕΚ. Η ανάδυση του Κέντρου στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, Αθήνα 2016.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΔΣΚ - Δημοκρατικόν Σοσιαλιστικόν Κόμμα

1941 - 1951

Ιδρύθηκε το 1942 από τον Γεώργιο Παπανδρέου αλλά δραστηριοποιήθηκε πολιτικά κυρίως από το 1945. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946, συγκροτώντας, μαζί με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο, τον συνασπισμό της Εθνικής Πολιτικής Ένωσης. Στις εκλογές του 1950 έλαβε μέρος ως Κόμμα Γεωργίου Παπανδρέου (πρόσκαιρη μετονομασία), διατηρώντας ωστόσο εντός του Κοινοβουλίου τον επίσημο τίτλο του κόμματος. Έλαβε μέρος τελευταία φορά στις εκλογές του 1951.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΠΕΚ - Εθνική Προοδευτική Ένωσις Κέντρου

1950 - 1961

Αποτέλεσε τη μετεξέλιξη του ομώνυμου συνασπισμού του Κόμματος Προοδευτικών Φιλελευθέρων, του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος και της ομάδας πολιτευτών υπό τον Καρτάλη σε κόμμα. Η κατάθεση δήλωσης για τη συγκρότηση κοινής κοινοβουλευτικής ομάδας κατατέθηκε στη Βουλή στις 24.4.1950, ωστόσο η ουσιαστική συγχώνευση πραγματοποιήθηκε τον Ιούλιο του ίδιου έτους με τη σύνταξη του καταστατικού του κόμματος. Η ΕΠΕΚ συνέχισε να υφίσταται και μετά την αποχώρηση ομάδας του ΔΠΚ έως τη συγχώνευσή της στην Ένωση Κέντρου το 1961.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Κατερίνα Δέδε, Ο σύντομος πολιτικός βίος της ΕΠΕΚ. Η ανάδυση του Κέντρου στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, Αθήνα 2016.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΕΚ - Εθνικόν Ενωτικόν Κόμμα

1935 - 1951

Ιδρύθηκε από τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο το 1935. Μεταπολεμικά, έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946 συγκροτώντας, μαζί με το Κόμμα Βενιζελικών Φιλελευθέρων υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο και το Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, τον συνασπισμό της Εθνικής Πολιτικής Ένωσης. Στις εκλογές του 1950 έλαβε μέρος συνασπιζόμενο με το Λαϊκό Προοδευτικό Κόμμα υπό τον Νικόλαο Παπαδόπουλο και το Πανελλήνιο Εθνικό Κόμμα υπό τον Αλέξανδρο Σακελλαρίου. Τον Ιανουάριο του 1951 το ΕΕΚ συγχωνεύθηκε με την Ανεξάρτητη Ομάδα Λαϊκών Βουλευτών υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλου και συγκρότησαν το Λαϊκό Ενωτικό Κόμμα.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕΚΕ - Εθνικόν Κόμμα Ελλάδος

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕλΑ - Ελληνική Αναγέννησις

1950 - 1951

Ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1949 από τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη. Συμμετείχε πρώτη και μοναδική φορά στις βουλευτικές εκλογές της 5ης Μαρτίου 1950, ως μέρος του συνασπισμού της Πολιτικής Ανεξάρτητης Παράταξης που είχε συγκροτηθεί με το Κόμμα Εθνικοφρόνων υπό τον Θεόδωρο Τουρκοβασίλη και πολιτικής ομάδας υπό τον Κωνσταντίνο Κοτζιά.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Από την Απελευθέρωση στον Εμφύλιο, Αθήνα 2011.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕνΔΑ - Ένωσις Δημοκρατικών Αριστερών

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΕνΔΑ-ΚΑΦ - Ένωσις Δημοκρατικών Αριστερών και Αριστερών Φιλελευθέρων

1950 - 1951


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΑΦ - Κόμμα Αριστερών Φιλελευθέρων

1943 -

Ιδρύθηκε την περίοδο της Κατοχής με επικεφαλής τους Νοεόκοσμο Γρηγοριάδη και Σταμάτη Χατζήμπεη. Στις εκλογές του 1946 δεν έλαβε μέρος, ενώ στις εκλογές του 1950 συμμετείχε στον συνασπισμό της Δημοκρατικής Παράταξης μαζί με την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών υπό τον Ιωάννη Σοφιανόπουλο και το Σοσιαλιστικό Κόμμα / Ένωση Λαϊκής Δημοκρατίας υπό τον Αλέξανδρο Σβώλο. Τον Μάιο του 1950 οι βουλευτές του τελευταίου μαζί με εκείνους του ΚΑΦ συγκρότησαν κοινή κοινοβουλευτική μερίδα, την Ένωση Δημοκρατικών Αριστερών και Αριστερών Φιλελευθέρων, υπό την ηγεσία του Ι. Σοφιανόπουλου. ...................

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΕ - Κόμμα Εθνικοφρόνων

1936 - 1963

Ιδρύθηκε το 1936 από τον Θεόδωρο Τουρκοβασίλη ωστόσο δραστηριοποιήθηκε ουσιαστικά κατά τη μεταπολεμική περίοδο. Έλαβε μέρος στις εκλογές του 1946, συγκροτώντας μαζί με το Λαϊκό Αγροτικό Κόμμα υπό τον Γεώργιο Παμπούκα τον συνασπισμό της Ένωσης Εθνικοφρόνων. Στις εκλογές του 1950 έλαβε μέρος με την Πολιτική Αναγέννηση υπό τον Κωνσταντίνο Μανιαδάκη, συγκροτώντας τον συνασπισμό της Πολιτικής Ανεξάρτητης Παράταξης. Έλαβε μέρος σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις της περιόδου 1952-1961 χωρίς να καταφέρει να εξασφαλίσει κοινοβουλευτική εκπροσώπηση, ενώ το 1963 έπαψε να υφίσταται.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΠΦ - Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων

1949 - 1950

Ιδρύθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1949 από τον Νικόλαο Πλαστήρα. Στις εκλογές του 1950 συγκρότησε, μαζί το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα υπό τον Εμμανουήλ Τσουδερό και ομάδα πολιτευτών υπό τον Γεώργιο Καρτάλη, τον συνασπισμό της Εθνικής Προοδευτικής Ένωσης Κέντρου. Μετά την μετεξέλιξη της τελευταίας σε κόμμα, τον Ιούλιο του 1950, το Κόμμα Προοδευτικών Φιλελευθέρων έπαψε να υφίσταται αυτοτελώς.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Κατερίνα Δέδε, Ο σύντομος πολιτικός βίος της ΕΠΕΚ. Η ανάδυση του Κέντρου στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, Αθήνα 2016.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΚΦ - Κόμμα Φιλελευθέρων

1910 - 1961

Το Κόμμα Φιλελευθέρων ιδρύθηκε τον Σεπτέμβριο του 1910 από τον Ελευθέριο Βενιζέλο. Μεταπολεμικά, το κόμμα έλαβε μέρος αυτοτελώς στις εκλογές του 1946 υπό την αρχηγία του Θεμιστοκλή Σοφούλη, ο οποίος είχε διαδεχθεί τον Ελευθέριο Βενιζέλο στην ηγεσία μετά τον θάνατο του τελευταίου, το 1936. Στις εκλογές του 1950 το Κόμμα Φιλελευθέρων κατήλθε επίσης αυτοτελώς υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, ο οποίος είχε ανέλθει στην αρχηγία έπειτα από τον θάνατο του Θεμιστοκλή Σοφούλη, τον Ιούνιο του 1949. Αυτοτελώς συμμετείχε και στις εκλογές του 1951, ενώ στις επόμενες εκλογές του 1952 συγκρότησε εκλογικό συνασπισμό με την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου. Στην εκλογική αναμέτρηση του 1956 το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, ο οποίος ανέλαβε την ηγεσία μετά την αποχώρηση του Σοφοκλή Βενιζέλου το 1952, συμμετείχε στον ευρύ εκλογικό συνασπισμό της Δημοκρατικής Ένωσης, ο οποίος συγκροτήθηκε από το Κόμμα Φιλελευθέρων υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου, τη Φιλελεύθερη Δημοκρατική Ένωση υπό τον Σοφοκλή Βενιζέλο, το Δημοκρατικό Κόμμα Εργαζόμενου Λαού υπό τους Γεώργιο Καρτάλη και Αλέξανδρο Σβώλο, την Ενιαία Δημοκρατική Αριστερά υπό τον Ιωάννη Πασαλίδη, το Κόμμα Αγροτών και Εργαζομένων υπό τον Αλέξανδρο Μπαλτατζή, την Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου υπό τον Σάββα Παπαπολίτη και το Λαϊκό Κόμμα υπό τον Κωνσταντίνο Τσαλδάρη. Η πολιτική και εκλογική παρουσία του Κόμματος Φιλελευθέρων συνεχίστηκε σταθερά και στις επόμενες εκλογικές αναμετρήσεις μέχρι την ένταξή του στην Ένωση Κέντρου, το 1961.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Γρηγόριος Δαφνής, Η Ελλάς μεταξύ δύο πολέμων, 1923-1940, τ. Α΄- Β΄, Αθήνα 1955.

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Gunar Hering, Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, 1821-1936, τ. Β΄, Αθήνα 2004.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Σωτήρης Ριζάς, Από την Απελευθέρωση στον Εμφύλιο, Αθήνα 2011.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΛΕΚ - Λαϊκόν Ενωτικόν Κόμμα

1951 - 1951

Συγκροτήθηκε τον Ιανουάριο του 1951 ως αποτέλεσμα της συγχώνευσης του Εθνικού Ενωτικού Κόμματος υπό τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο με την Ανεξάρτητη Ομάδα Λαϊκών Βουλευτών υπό τον Στέφανο Στεφανόπουλο. Τον Ιούλιο του ίδιους έτους το ΛΕΚ ενσωματώθηκε στον Ελληνικό Συναγερμό υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΛΚ - Λαϊκόν Κόμμα

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΝΚ - Νέον Κόμμα

1947 - 1951

Ιδρύθηκε στις 10 Φεβρουαρίου 1947 από τον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη και αποτέλεσε τη μετεξέλιξη της κοινοβουλευτικής ομάδας που είχε συγκροτήσει ο ίδιος τον Δεκέμβριο του 1946 με αποχωρήσαντες από το Λαϊκό Κόμμα. Το ΝΚ έλαβε μέρος μόνο στις εκλογές του 1950, καθώς στις 6 Ιουλίου 1951 προσχώρησε στον Ελληνικό Συναγερμό υπό τον Αλέξανδρο Παπάγο.

 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία

Ηλίας Νικολακόπουλος, Η καχεκτική δημοκρατία. Κόμματα και εκλογές, 1946-1967, Αθήνα 2001.

Jean Meynaud (με τη συνεργασία των Π. Μερλόπουλου, Γ. Νοταρά), Οι πολιτικές δυνάμεις στην Ελλάδα, 1946-1965, τ. Α΄, Αθήνα 2002.

Σωτήρης Ριζάς, Η ελληνική πολιτική μετά τον εμφύλιο πόλεμο: κοινοβουλευτισμός και δικτατορία, Αθήνα 2008.

Ευάνθης Χατζηβασιλείου, Ελληνικός φιλελευθερισμός. Το ριζοσπαστικό ρεύμα, 1932-1979, Αθήνα 2010.


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΠΕΚ - Πανελλήνιον Εθνικόν Κόμμα

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΣΚ/ΕΛΔ - Σοσιαλιστικόν Κόμμα / Ένωσις Λαϊκής Δημοκρατίας

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ

 

      ΣΑΕ - Συναγερμός Αγροτών και Εργαζομένων

-


 

Ενδεικτική Βιβλιογραφία


 

ΒΟΥΛΕΥΤΕΣ ΚΟΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΔΟΥ